„To niesprawiedliwe —
— Kacper Kurzyp
Uczyć w ten sposób życia.
Wręczając scenariusz komuś,
Kto nie umie czytać.”
[…]
P: Zacznijmy od tego, że nie planowałem tu być. Nigdy nie chciałem, by wzrok tylu osób spoczywał na mnie jednocześnie. Trawa jest zawsze bardziej zielona tam, gdzie mnie nie ma, ale kiedy mnie tutaj nie było, nie czułem, że muszę tu być. To tylko wydaje się skomplikowane, ale tak naprawdę jest bardzo proste. Ktoś z góry założył, że to moje miejsce, a ja miałem niewiele do powiedzenia, co, o ironio, nie zdarza się zbyt często. To fatum, a im bardziej się buntowałem, tym bliżej byłem tego piekła.
D: Piekła?
P: Nazywajmy rzeczy po imieniu. Kto o zdrowych zmysłach chciałby tu być? Jestem wdzięczny za to, co mam, nie lubię narzekać, ale skoro już tu jestem, to dlaczego miałbym nie powiedzieć prawdy? Bóg umarł, nikt mnie nie ukarze, a losu i tak już nie zmienię. To nie jest kwestia „być albo nie być”, bo nikt nie zapytał mnie o zdanie. Stroję się i stroję, co dzień zakładam inne buty, inne marynarki, a i twarz czasem zmienię, bo nikt nie chce tu mnie. Żeby tu przeżyć, muszę być kimś innym. Nic nie wybierałem, ani o nic nie grałem, a i tak słyszę, że trafiłem życie na loterii, a to nie ta sama gra. Proszę mnie posłuchać, oni by swoje matki sprzedali, żeby się zamienić i dlatego to ich miejsce, a nie moje! Mogę wyjść, drażnić ludzi na ulicach, ale da mi to tyle, co płacz na scenie. Zawsze opowiadam się za wolnością, a moja ma granice. Więc zadaję sobie pytanie – ile wolności jest w człowieku i ile jest człowieka we mnie? Może istnieje scenariusz, który mówi, gdzie się stawia linię niezależności jednej osoby, aby już nie było można nazwać go więźniem. Chciałbym go dostać i nanieść poprawki, ale mówią mi, że to nie ode mnie zależy. No przecież, kurwa, wiem, bo gdyby to ode mnie zależało, to by mnie tu nie było. Ktoś mnie dziś umył, ubrał i posadził w tym niewygodnym krześle. To niesprawiedliwe uczyć w ten sposób życia. To niesprawiedliwe.
D: Może powtórzę pytanie —
P: Rozumiem pytanie, ale nie rozumiem, po co mi je zadano. To nie ma znaczenia. Tu nic nie ma znaczenia, ani sensu. Nie chciałem tu być.
D: Kim jest Protagonista?
P: Nie wiem.
Dodaj komentarz