Autor: Kacper Kurzyp

   Wszystko płynie. Nie można wejść dwa razy do tej samej rzeki – a no można, tylko woda nie będzie taka sama. Wiecie, to nie jest tak, że nie możemy wpakować się w taką samą sytuację w życiu, po prostu warunki będą inne. Każdy rodzi się z jakimś zasobem, w zależności od tego jak bogaty mamy ekwipunek, w taki sposób sobie radzimy. Jedni mają nóż, inni muszą użyć zębów, tym pierwszym będzie łatwiej odciąć się od niekorzystnej sytuacji, tym drugim zajmie to więcej czasu. Dlatego też czasem trzeba spróbować odciąć się od tej samej liny w różnych miejscach, próbować dotąd, aż znajdziemy słabszy punkt. Trzeba wejść do tej samej rzeki, aby zobaczyć czy tym razem prąd nam sprzyja. Powtarzanie błędów nie jest niczym złym, jednak oznaką tego, że wpadliśmy w pułapkę, jest to, że wciąż próbujemy rozwikłać problem tymi samymi sposobami.

    Nasze mechanizmy obronne zawsze są po coś, każdy ma swoją funkcję, nie bez powodu noszą nazwę „mechanizmów obronnych„. Problem w tym, że każdy mechanizm trzeba albo ulepszać, albo wymienić na nowy, bo nie działa już tak jak kiedyś. To tak jak zegar, jego mechanizm z czasem się zestarzeje i zacznie nam spowalniać ten czas, choć tak  naprawdę coraz więcej go upływa. Jesteśmy zwierzętami, czy jesteście gotowi się z tym pogodzić, czy nie. Nasz mózg dobrze zapamiętuje zagrożenia, pierwsza styczność z płomieniem jest niewinna, wynika z ciekawości, przy kolejnej okazji będziemy czuli tę siłę, która powstrzymuje nas przed wyciągnięciem ręki w stronę ciepła. To jeden z mechanizmów, chroniących nas przed niebezpieczeństwem. Dlaczego więc w innych sytuacjach wciąż wracamy do tego samego? A no dlatego, że czasem nasze pierwsze doświadczenie bywa pomocne, przyjemne i kojące bóle. Chcemy to powtórzyć, poczuć to samo co za pierwszym razem. Dlatego tęsknimy za ludźmi, lata po tym jak straciliśmy kontakt, pragniemy tego samego uczucia, jakie towarzyszyło nam kiedy pierwszy raz poznaliśmy miłość naszego życia. Niestety, my sami jesteśmy jak rzeka, spotykamy te same osoby, ale nasze dusze zdążyły już się odmienić, dojrzeć. Ludzie jako pojęcie się nie zmieniają, ale warunki, w jakich przyszło nam żyć i doświadczenia z ogniem, zupełnie zmieniają nasze postrzeganie bezpieczeństwa i niebezpieczeństwa.

    Jesteś jak dom. To ładne słowa, miłe i kojarzące się pewnego rodzaju przystanią, spokojem. Gorzej jest kiedy mówi nam to ktoś, kto nie pochodzi ze spokojnego, pełnego miłości domu. Nie oznacza to od razu, że z nami jest coś nie tak, ale musimy odróżnić stres związany z nadciągającą katastrofą, a uczuciem spokoju. Mózg bywa zdradliwy, choć to on nad wszystkim panuje, czasem uzależnia się od pewnej chwili w naszym życiu, jednego momentu, kiedy na chwilę zapomnieliśmy o tym, co nas rani. Nauczyliśmy się, że ten sposób przyniósł nam ulgę, więc do niego wracamy. Wszystko się jednak zużywa. Kwiaty w końcu więdną, słońce zasłaniają chmury, a to do czego dążymy, już nie istnieje.

    Smutna rzeczywistość, czas naprawdę weryfikuje to czy płyniemy z prądem, czy stoimy w miejscu w tej samej rzece, do której weszliśmy jako dzieci. Możemy wejść w tę samą sytuację po raz drugi, ale zanim się w nią wpakowaliśmy, przeszliśmy pewną drogę, zdobyliśmy doświadczenie, nauczyliśmy się czegoś. To dokładnie ta sama sytuacja, ale na innych warunkach. Sęk w tym, że jeśli zignorujemy znaki ostrzegawcze, że w tym miejscu rzeka jest głęboka… Cóż, utoniemy. Zadławimy się pragnieniem powrotu do tego samego, co nas sprowadziło na brzeg tej cholernej rzeki.

    Może rozwiązaniem jest wędrówka obok koryta, a może to metoda prób i błędów, aż prąd poniesie nas tam, gdzie rzeczywiście powinniśmy być. Nie mam odpowiedzi, wiem, że nic nie wiem. C’est la vie, czy jakoś tak. Straciłem już poczucie czasu, osobiście wędruję w kółko. Może w końcu odnajdę ten punkt rzeki, który poprowadzi mnie tam, gdzie mam dojść. Na razie odpocznę na brzegu, będę obserwował, może się czegoś nauczę.

Jako dziecko marzyłem o karierze muzycznej. Zawsze chciałem występować na dużych scenach z własnymi piosenkami o sławie, marzeniach. W mojej małej dziecięcej głowie wszystko było takie kolorowe, mnóstwo świateł, wesołe melodie i te głupawe, wymyślone na poczekaniu teksty. Jako dorosły typ po paru życiowych fikołkach, stwierdzam, że niewiele z tych marzeń pozostało. Nie zginęły na zawsze, po prostu trochę się zmieniły. Mając już dwadzieścia jeden (21!!!) lat, nie marzę o wielkich scenach, boję się ich; w mojej głowie nie ma już zbyt wielu świateł ani radosnych piosenek. Czuję niepewność, niepokój i niemoc. Dorastając dałem się trochę po napierdalać życiu i efektem tego jest moja wewnętrzna, co dzień rosnąca, szara wizja świata. Nie spełniam się artystycznie, tak jak bym kiedyś tego chciał, ani tak jak jakbym chciał tego dzisiaj.

Porzuciłem wiele rzeczy na swojej drodze, jednak nie przestałem pisać. Pisałem od zawsze, pamiętniki, dzienniki, piosenki, wiersze, opowiadania, książki. Żadnej z zaczętych rzeczy nie skończyłem, ale pisać nie przestałem. Pisząc dziś kolejną piosenkę, napisałem: 

how many songs I have to write?
how much cry to feel just fine?
how many nights to let you go?
look, how much it takes to be in love.

Skłoniło mnie to do głębszej refleksji. Ile? No właśnie ile. Jak dużo to wszystko kosztuje, ile jeszcze będę tkwił w takim samym stanie, aż wydobrzeję? Mam czekać, aż zrozumiem? Może to właśnie jest ten moment olśnienia? Prawdę mówiąc, to poczułem się na maksa głupio. Rozejrzałem się wokół siebie i dostrzegłem spory bałagan, spojrzałem na ludzi, którymi się otaczam, wokół nich też bałagan, ale ich własny. Doszedłem do wniosku, że mój bałagan powstał tylko i wyłącznie przez to, że nieświadomie przynosiłem cudze śmieci do własnej nory. Wmówiłem sobie, że brud innych jest też moim, tylko dlatego, że widziałem to jak śmiecą. Na terapii doszedłem do wniosku, że moje powroty do zdrowia, synchronizują się z moją chęcią do sprzątania bałaganu w moim pokoju. (Tego prawdziwego, niementalnego). Terapeutka zaleciła mi zrobić z myślami to samo, co robię sprzątając. Co moje i potrzebne, mam ułożyć sobie to tak, żeby był porządek, co niepotrzebne to do wyjebania. Posprzątanie mentalnego bałaganu nie jest jednak takie proste, nie jest to zajęcie na jedno sobotnie popołudnie, ale na tygodnie, a nawet miesiące.

Przede mną długa droga, ale na jakiejś jestem. Pierwsze wnioski po dzisiejszych przemyśleniach? Nie chcę wszędzie nosić ze sobą śmieci, to odstrasza. Nie chcę być kojarzony jako typ ze złamanym sercem, który nigdy się nie pozbierał, nie chcę, żeby smród przeszłości ciągnął się za mną aż do usranej śmierci. Nie chcę tak żyć. 

Cóż za dramatyczne zakończenie posta… Get your shit together, bitch.

Ostatni post opublikowałem w maju, niedługo po tym, moje życie wyjebało się o sto osiemdziesiąt stopni. Wszystko. Poszło. Nie. Tak. Mamy październik, co oznacza już, że przeżywamy moją ulubioną porę roku, a mianowicie — jesień. Dokładnie w tym momencie kiedy to piszę, powinienem robić notatki na zajęcia, bo dostałem się na studia. Mój trzeci kierunek, w którym pokładam największe nadzieje. Jednak nie potrafię się ostatnio skupić. Nie mam zamiaru tłumaczyć tego wszystkiego, co się stało, ponieważ to pozostawiam w rękach terapii.

Nie za bardzo wiem, jak to ubrać w słowa, ale po głowie chodzi mi pewne pojęcie wolności i to jak bardzo nie zdajemy sobie sprawy, że mamy jej tak mało oraz jaka niebezpieczna potrafi dla nas być. Każdy mały kroczek w życiu to kolejny wybór, z jednej strony to wskazuje na wolność, właściwie na wolną wolę człowieka, ale z drugiej strony wybory nas ograniczają do jednej wybranej przez nas ścieżki. Potem jesteśmy stawiani przed kolejnym wyborem — iść dalej, czy może zawrócić i pójść inną drogą? Kwestionuję tu człowieczą wolność, która przede wszystkim jest ograniczona czasem, ale z drugiej strony uświadamiam, że nadal ją mamy. Złotym środkiem jest chyba możliwość powrotów, które też mogą stać się dla nas kłopotliwe. No bo przecież panta rhei! Nic nie zostaje takie samo. Zmiana kierunku w naszym życiu nie oznacza porażki ani upadku, staje się tylko niewielkim ciężarem dodanym do naszego, i tak już dużego bagażu doświadczeń. Powracając do pewnych miejsc, nie pozbywamy się wspomnień, doświadczeń ani odpowiedzialności, po prostu idziemy z nimi gdzieś indziej.

Wolnością, tak jak wodą możemy się zachłysnąć. Skoro nam wszystko wolno, to dlaczego z tego nie korzystać? Ano dlatego, że z wolnością w parze idzie nierozwaga. Kiedy w dzieciństwie postanowiłem puścić kierownicę, jadąc na rowerze, szybko straciłem równowagę i po upadku została mi dosyć spora blizna. Wstałem, pojechałem dalej, rana się zagoiła, ale nadal mam ją na sobie, nadal przypomina mi o czymś nieprzyjemnym. O ile blizny nie są niczym złym, a doświadczenie może być czynnikiem kształtującym naszą osobowość, to czasem warto się zastanowić, czy wybory, jakich dokonujemy, nie pozostawią nam konsekwencji, które będą nam ciążyły, a właściwie czy damy sobie z nimi radę.

Zupełnie wolni możemy być w swojej własnej bańce, w przestrzeni stworzonej przez nas samych, gdzie rzeczy, ludzie oraz sytuacje są nam już znane. Wychodząc z bańki, nie jesteśmy wolni w stu procentach, mimo że paradoksalnie jesteśmy.

Nie chcę wyjść na frajera, który straszy przed korzystaniem z życia, bo przyznam, że moje przemyślenia nijak mają się do tego, jak żyję na prawdę. Lubię tak czasem poszukać problemu tam, gdzie go nie ma i postraszyć się czymś, czego nie trzeba się bać. Sprzeczność mam w naturze. Bardzo dawno nie miałem czasu dla siebie, na wewnętrzną rozmowę ze samym sobą, a przynajmniej nie w taki sposób. Lubię pisać, to moja odskocznia i sposób na wyrażenie czegoś, co bardzo trudno przychodzi mi w prawdziwym życiu. Poza głupawymi żarcikami i narzekaniem na świat mam o wiele więcej do powiedzenia. Jeszcze się uczę tego, jak wyciągnąć tę część mnie na zewnątrz. Tutaj jednak mnie nic nie goni, nie chcę udowadniać nikomu, że jest mnie więcej.

    Wizjer, tak jak każda rzecz, jakiej się podjąłem, był pewną zakładką mojego życia, punktem zmiany. Nie liczyłem, że odniesie to sukces, chociaż po cichu miałem nadzieję, że w końcu robię coś, czego nie porzucę. Na tym etapie życia, sukcesem nie byłaby popularność ani rozgłos, a stabilność. Wizjer się jej nie doczekał, zarówno jak i moje poprzednie trzy blogi oraz poezja. Co jednak ciekawe, wszystkie te rzeczy mają wspólny mianownik. Pisanie. Daje mi to dosyć spore uczucie uwolnienia. Aktualnie piszę piosenki, do szuflady i dla znajomych, dla własnego spełnienia. Choć uważam, że nie jestem utalentowany, to mogę być szczęściarzem, któremu przez przypadek wpadnie dobry pomysł do głowy. Brak mi wiary w siebie i chyba jestem w stanie to przyznać, jednak to wcale nie powstrzymuje mnie od życia w chmurach i marzeniu o cudownej rzeczywistości, na moje nieszczęście, tak wysoko jak potrafię się wznieść, tak samo szybko potrafię upaść, czasem z podwójną siłą. Po dwudziestu latach życia człowiek przyzwyczaja się do takiej kolei rzeczy, a jednak też bardzo się męczy.

    Miałem trzymać się myśli, że nie potrzebuję zasad jeśli chodzi o to co robię dla rozwoju. Napiszę kiedy chcę, zostawię, a potem znów wrócę. Zamienia się to w niemały paradoks, ponieważ czuję wyrzuty sumienia przez to, że tak robię. Mój buntowniczy umysł z drugiej strony nie pozwoli robić mi niczego na siłę. Może kiedyś znajdę ten swój złoty środek, mam tylko szczerą nadzieję, że nie będzie już na nic za późno. (Szybka zmiana myśli) Postanowiłem nie skasować poprzedniego zdania, dla własnego przypomnienia sobie, że w sumie to na nic nie będzie za późno, dopóki nie skończy się mój czas na ziemi. Mam w sobie tę dziwną presję osiągnięcia czegoś w młodym wieku. Należy zacząć zastanawiać się, czym jest „młody wiek”, kiedy się on kończy i dlaczego do cholery nie mógłbym nadal rozwijać się po czterdziestce? Presja, o której wspomniałem, ma pierwsze źródło w kulturze, a drugie we mnie. Tylko, które z nich jest silniejsze? Marzę o zerwaniu ze stereotypami, ale jestem swoją własną blokadą.

    Pierwszy i drugi akapit zamienił się w jedną wielką chaotyczną myśl o rozwoju, marzeniach i przemijaniu, a ja aktualnie nie wiem, o czym chciałem napisać. Witajcie w moim świecie. Chociaż może zostawię to, tak jest, niech będzie, niech istnieje i niech stanie się wirtualną kartką papieru, której tym razem nie zgniotłem i nie wyrzuciłem do kosza.

Zdjęcia w poście zrobiłem wczoraj i jestem z nich bardzo dumny, dlatego postanowiłem je tu zamieścić.

Do następnego!